Erhan ve Bahar adındaki iki arkadaşım beni Isparta diye düşündüğüm bir yerde, bahçelik bir alana götürdü. İşleri bitene dek oralarda takılmamı istediler. Ben, manzarasını beğenmediğim bu yerde bir süre durduktan sonra sıkıldım ve yürüyerek Erhan'ın çalıştığı yere(Çağrı Merkezi) gittim. Erhan, beni misafirlerin olduğu kısımda ağırladı. Kadın bir patronu geldi. Onunla ve diğer çalışma arkadaşlarıyla sohbet ettim. Sohbetim ve konuşma tarzım/kibar üslubum onlarda çok iyi bir izlenim bıraktı. Bana, burada çalışabileceklerini söylediler. Ben düşünmek istediğimi söyledim. Şu an çalıştığım yerden 2 hafta izin alıp, bu sürede burada çalışabilirdim. Öyle düşünüyordum.
Orada zaman geçirdikçe daha fazla insanla tanıştım ve sanırım hepsinde hayranlık düzeyinde bir saygınlık bıraktım. İki farklı bölüm varmış. Biri yönetim, diğeri çağrı alınan iş sahası şeklinde. İş sahası, yapılan işin belli olmasından ötürü(ne yapılacağının belli olması) özünde daha basitti. Yönetim ise, çağrı merkezinde çalışan insanların takibi ağırlıklı ve nispeten daha ayrıntılı bir işti. Oradaki insanlar beni kendi saflarına çekmeye çabalıyorlardı. Kendimi hak edilmiş bir saygınlığın içinde buldum. İçten içe çok mutlu oldum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder